De paraugas

A imaxe dun ou de varios paraugas, con xente ou sen xente, reclama a nosa atención antes de comezarmos a ler cada unha das historias que encabezan. Non sabemos con seguridade se foi antes a foto ou o relato, pero en realidade tanto ten, porque ambas as dúas cousas se complementan e forman parte dun mesmo acto creador. Ó comezarmos a lectura váisenos desvelando e explicando a imaxe, agás en «Mónica dos dous paraugas» e mais en «A volta do rodeo», relatos nos que temos que agardar ó final para descubrir o que une imaxe e texto.
Habitantes do país da chuvia, Paco Martín e Daniel Puente Bello poñen o foco nos paraugas para facelos protagonistas deste libro.
“Hai moitas historias de paraugas na miña provincia galega e todas as que coñezo supoñen que os paraugas voan” Álvaro Cunqueiro

Formato:

19,95 €

( impuestos incluidos )

SOBRE EL AUTOR/A

Paco Martín

Paco Martín (Lugo, 1940). Mestre xubilado. Colaborador en diversos medios de comunicación, foi Premio Puro Cora de xornalismo, 1994. É autor de libros de texto para o ensino da lingua galega. Entre a trintena de libros que escribiu, destaca como o máis premiado "Das cousas de Ramón Lamote" (1985), Premio Barco de Vapor (1984), Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil (1986), e Lista de Honra do IBBY (1986). En Xerais ten publicados: "Servando I, rei do mundo enteiro" (1990), "Un robot pequeno" (1991), "A rula, o peluche e a nena" (2015) e "De paraugas" (2016).

DNL

Nacín na cidade (A Coruña, 1974), mais a miña vida está alí onde atope os lugares en que a natureza estea o menos deturpada posíbel pola presenza humana. Os montes que obrigan a camiñar polo travesío, as chairas que lle dan á ollada largacía, os ceos estrelados que nos pintan de puntiños a infinidade... Eses foron e son os camiños que procura a miña mirada. Estudei bioloxía, pero turrou máis de min a fotografía e perseguín paisaxes por toda Galiza, pero tamén nas selvas tropicais, onde fotografei as fermosas luces que atravesan por entre as pólas e as follas e a duras penas chegan ao chan. Subín ao Círculo Polar Ártico onde os salgueiros só se erguen un palmo e as «luces do norte» aluman unha natureza primixenia. Tamén retratei a cidade e a xente co mesmo amor que poño nunha fraga ou nesa chuvia que tanto amola aos habitantes da urbe, incapaces de ver que esa auga é a Natureza que se nos mostra por enriba dos nosos caprichos e desexos de dominala, esa Natureza que redime o asfalto e fai xermolar unha herbiña ao pé dunha fachada. Fixen exposicións, ilustrei libros e cubertas, fotografía de cinema, videoclips, booktrailers..., pero a felicidade atópoa na emoción de poñer a cámara fronte ao cumio dunha montaña ou no mar, e agardar o milagre da luz.

❮ ❯