Contos de obxectos

Xabier P. DoCampo (Rábade, 1946 - A Coruña, 2018). Mestre e escritor, é autor dunha extensa obra narrativa, en boa parte traducida ás linguas peninsulares. Mereceu o Premio da Feira do Libro da Coruña (1989), o Premio Irmandade do Libro ao Autor do Ano 2009 e A Letra E da AELG en 2014. Entre as súas obras máis destacadas están as seguintes: «O armario novo de Rubén» (Xerais 1989); «A nena de auga e o príncipe de lume» (Xerais 1990-2012); «A casa do porco bravo e Roxelio e a couza» (Xerais 1991); «Adelaida, Henrique e demais familia» (1996); «Nube de neve» (2000), «¿Víchela, víchela?» (2001), «Os ollos de Ramón» (2001), «A decisión de Valerio» (Xerais 2005), «O misterio das badaladas» (1986, Xerais 2011), novela; «Cun ollo aberto e outro sen cerrar» (1987), relatos; «A chave das noces» (1988, Xerais 2018), novela; «O país adormentado» (Xerais 1993, 2012), novela; «Cando petan na porta pola noite» (Xerais 1994), relatos, Premio Rañolas ao mellor libro do ano, Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil (1995), Lista de Honra do IBBY (1996); «O pazo baleiro» (1997, Xerais 2002), novela; «O home que inventou unha maneira de andar» (1998), novela; «Catro cartas» (2000, Xerais 2020), relatos; «Un conto de tres noites» (Xerais 2001), relatos; «A casa da luz» (Xerais 2002), novela; «O libro das viaxes imaxinarias» (Xerais 2008), Premio Isaac Díaz Pardo ao Libro Ilustrado do Ano 2008, Premio Asociación de Escritores en Lingua Galega 2008 e Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro Xuvenil, 2008; «A illa de todas as illas» (Xerais 2013), novela, «A nena do abrigo de astracán» (Xerais 2017), novela, Premio Gala do Libro Galego 2018, e «Contos de obxectos» (Xerais 2021), relatos.

Nacín na cidade (A Coruña, 1974), mais a miña vida está alí onde atope os lugares en que a natureza estea o menos deturpada posíbel pola presenza humana. Os montes que obrigan a camiñar polo travesío, as chairas que lle dan á ollada largacía, os ceos estrelados que nos pintan de puntiños a infinidade... Eses foron e son os camiños que procura a miña mirada. Estudei bioloxía, pero turrou máis de min a fotografía e perseguín paisaxes por toda Galiza, pero tamén nas selvas tropicais, onde fotografei as fermosas luces que atravesan por entre as pólas e as follas e a duras penas chegan ao chan. Subín ao Círculo Polar Ártico onde os salgueiros só se erguen un palmo e as «luces do norte» aluman unha natureza primixenia. Tamén retratei a cidade e a xente co mesmo amor que poño nunha fraga ou nesa chuvia que tanto amola aos habitantes da urbe, incapaces de ver que esa auga é a Natureza que se nos mostra por enriba dos nosos caprichos e desexos de dominala, esa Natureza que redime o asfalto e fai xermolar unha herbiña ao pé dunha fachada. Fixen exposicións, ilustrei libros e cubertas, fotografía de cinema, videoclips, booktrailers..., pero a felicidade atópoa na emoción de poñer a cámara fronte ao cumio dunha montaña ou no mar, e agardar o milagre da luz.