Escola de salvaxes. Os Minimortos

Ledicia Costas (Vigo, 1979) é unha das escritoras máis traducidas e recoñecidas da literatura galega, e os seus libros son constantemente reeditados. Na colección Narrativa de Xerais publicou os relatos de «Un animal chamado néboa» (2015), Premio Losada Diéguez, e as novelas «Infamia» (2019), «Golpes de luz» (2021) e «Pel de cordeiro» (2024). Tamén é autora de diversas novelas de fronteira, como «O corazón de Xúpiter» (Xerais 2012), Premio Neira Vilas; «Recinto Gris» (Xerais 2014); «Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta» (Xerais 2016), Premio Lazarillo, Premio Gala do Libro Galego e The White Ravens; «A balada dos unicornios» (Xerais 2018), Premio Lazarillo, Premio Kelvin 505 á mellor novela xuvenil orixinal de 2019 ou o poemario «Xardín de inverno (2012, Xerais 2026)». En 2014 recibiu o Premio Merlín e o Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil por «Escarlatina, a cociñeira defunta» (Xerais 2014). É autora doutros títulos emblemáticos como «Esmeraldina, a pequena defunta» (Xerais 2016); «A señorita Bubble» (Xerais 2018), Premio Gala do Libro Galego; «Conexión Macarrón» (Xerais 2019); «Vampira de biblioteca» (Xerais 2020); «A señorita Bubble baixo cero» (Xerais 2020), «A señorita Bubble. Deus salve as raíñas» (Xerais 2023), así como os títulos da serie Os Minimortos: «Benvidos ao Outro Barrio» (Xerais 2020), «Criando malvas» (Xerais 2021), «Escola de salvaxes» (Xerais 2021), «O Día dos Vivos» (Xerais 2021) e «Ai, que risa!» (Xerais 2022). En 2021 foi recoñecida co Premio da Cultura Galega e gañou o Premio Merlín de Literatura coa novela «O neno de lume» (Xerais 2022). En 2022 gañou o XX Premio de Poesía Afundación con «Ultraluz» (Xerais 2023). «A lebre mecánica» (Xerais 2022) fíxoa merecedora por terceira vez do Premio Lazarillo 2021. En 2023 publica o seu primeiro álbum ilustrado, xunto con David Sierra Listón, «Sete dentes de león» (Xerais, 2023). As súas últimas series infantís son Curriño («Curriño. O can influencer», «Curriño. Benvido ao equipo», «Curriño. Fama ou fuga» e «Curriño. Salchichas picantes») e Zodiakids, cos títulos «O poder das estrelas» e «Lúa de sangue». En 2026 publica «Soños de Lunaria. Coroa de espiño» (Xerais), o primeiro romántasy en galego.

Mar Villar és il·lustradora i també una ornitòloga frustrada. Viu a València al costat dels seves becàries de quatre potes. Algun dia l'ajudaran amb la feina, però de moment només dormen, deixen anar pèls i demanen menjar. Va estudiar Belles Arts, primer a Altea i després a Salamanca. Va ser llavors quan es va creuar la il·lustració i va veure clar al que es volia dedicar. L'any 2009 va obtenir un Accèssit en els premis INJUVE, que la va animar a preparar un portfoli amb la intenció d'ensenyar-lo. Des de llavors, ha treballat principalment en la il·lustració de llibres infantils